Dit weblog is verhuisd naar www.annebaarda.nl

Vanaf nu wordt u daar vaker op de hoogte gehouden van mijn reilen en zeilen.

Nadat we ons gexefnstalleerd hadden na een lange reis, zagen hoe Nederland de WK-finale nipt verloor vielen we allemaal als een blok in slaap. We waren die ochtend ten slotte al om 4.15 uur gaan rijden.

De volgende dag, en waarom zou dat in de vakantie anders zijn, was ik ook weer om 6 uur wakker en besloot gelijk maar de omgeving in te trekken

Eerst kwam ik uit bij het stationnetje van Bolgheri.

Eigenlijk was het nu al goed, fotogewijs. Oude gebouwen die prachtig in het landschap op gingen.

Na enkele foto's op en rond het station te hebben gemaakt vervolgde ik mijn tocht.

De weg zuidwaarts die ik gekozen had bracht me op het punt waar ik af kon slaan om via olijfgaarden en wijngaarden richting Castagneto Carducci te gaan, een plaatsje hoog in de heuvels.

Toen ik die weg ingeslagen was stonden er aan weerszijden van de weg veel bonzai-achtige bomen die voor veel schaduw zorgden. Werkelijk een prachtig gezicht en alleszins de moeite waard om op de gevoelige plaat vast te leggen. Aldus besloot ik om te stoppen en de auto in de berm te parkeren. Goed aan de kant, zodat doorgaand verkeer geen last van me zou hebben.

Terwijl ik nog in de auto zit, breekt plots de berm onder de auto weg en deze zakt, met mij er nog in, scheef een greppeltje in. Ik schrik me rot en stap uit om te kijken hoe erg het is.

Welnu: ERG! Exe9n wiel hangt al een halve meter boven de grond, een ander raakt nog net de grond. Tja, een mens moet wat, dus ik klom weer in de auto en probeerde deze uit de greppel te rijden, zonder het gewenste resultaat.
Wat nu? Zweet brak me langzaam uit. Ik was alleen, hoe zou ik in vredesnaam een sleepauto hier gaan krijgen, wat was het nummer van de leasemaatschappij of zou ik toch niet eerst Mirjam, die nog op de camping was gaan bellen.

Al overpeinzend, ondertussen ongetwijfeld hopeloos om me heen kijkend, duurde het nog geen vijf minuten of er hadden zich een 8-tal italianen verzameld die (ik verstond het natuurlijk niet) maar ongetwijfeld mopperden om de zoveelste domme toerist die zijn auto in de berm had gezet.
Met gebarentaal werd ik weer in de auto gedirigeerd en duidelijk gemaakt hoe ik het stuur moest draaien en gas moest geven. Ondertussen duwden zij met vereende krachten de QashQai uit de greppel. Snel geklaard.

Onder het schudden van het handen en met het schaamrood op de kaken mompelen van 'grazie' vervolgde ik snel mijn weg. En opeens begreep ik die waarschuwingsborden die aan de zijkant van de wegen staan ook veel beter.

Via prachtige slingerwegen kwam ik tenslotte aan in Castagneto Carducci, ondertussen nog op een ERKENDE PARKEERPLAATS te stoppen en te genieten van het spectaculaire uitzicht.

Na wat rondgelopen te hebben besloot ik om via Cecina en de lokale supermarkt daar wat brood en beleg te halen en huiswaarts te keren waar ik vrouwlief aantrof die inmiddels (rond een uur of 10) ook al op was.

Legendarisch was de volgende conversatie: "Nou lief, italianen zijn inderdaad zeer behulpzame mensen", "Goh Anne, hoe kwam je daar zo achter?", "Nou, onze auto lag in een greppel" en vervolgens legde ik uit hoe dit zonder dat ik daar wat aan kon doen zover was gekomen. Wonder boven wonder had de auto helemaal niets.

Diezelfde ochtend nog ben ik met Mirjam opnieuw naar Carducci gegaan en hebben we heerlijk genoten van de uitzichten en de lokale straatjes.

Nooit, zelfs niet op die momenten waar mijn bravoure het anders zou winnen van de voorzichtigheid, heb ik in Italixeb de auto meer in een berm gezet.

Kennelijk mijn lesje toch geleerd.

Voor meer foto's klik hier.

Toscane, dat klinkt gewoon goed. Het uitspreken doet je al bijna wegdromen naar de beelden die je zag van foto's. Het doet je verlangen naar de wijngaarden waar bijvoorbeeld de Chianti haar oorsprong vindt. Zo begon de blog waarin ik de boeking van deze vakantie aankondigde en zaterdag 10 juli was het dan zover dat we vertrokken.

We vertrokken, dat was al wat, want door autismeperikelen die daags voor ons vertrek volledig uit de hand liepen hebben we serieus overwogen niet te gaan. Gelukkig normaliseerde de situatie naar een aanvaardbaar niveau en konden we gaan.

De auto, inclusief hagelnieuwe dakkoffer volgeladen brachten we de beagles naar hun logeeradres en vertrokken rond een uur of 10. De heenreis deden we in 2 etappes. Net over de grens in Zwitserland gingen we 10 kilometer van de route af om in het Franse plaatsje Mulhouse te overnachten in een z.g. Formule1 hotel. De reis was warm, in de loop van de middag werd in Duitsland de 40 graden overschreden wat met een angstaanjagende plof de voorruit deed knappen. In tijd van 5 minuten kroop een scheur omhoog.

Okay, wat te doen? Maar even het nummer van carglass in Nederland opgezocht en gebeld, "ach meneer, u heeft folie, dan glas en vervolgens weer folie. Dit kan geen enkel kwaad. Na uw vakantie vervangen we de ruit wel". Aldus gerustgesteld vervolgden we onze weg om zo rond 18 uur in Mulhouse aan te komen.

Voor mij was het de eerste keer en ik kan u lezers mededelen: ook de laatste keer. Wat een troosteloosheid van zo'n hotelletje op een industrieterrein. Suxefcidale neigingen komen spontaan in je op.

Naast die troosteloosheid was er op hetzelfde terrein een disco die tot half 4 in de ochtend duurde en door de warmte konden we niet anders dan met open ramen slapen. Amper een uur geslapen die nacht en om half 5 hebben we de jongens uit hun kamer gehaald en zijn we vertrokken.

Voordeel van zo vroeg vertrekken is dat er bij de Gotthart tunnel nog geen files stonden en we lekker door konden rijden. Rond het middaguur verlieten we Zwitserland en reden we Italixeb binnen. Letterlijk onmiddellijk werden we gesneden, gebumperkleeft, rechts ingehaad waarbij je een wake-up-call kreeg: dit is Italixeb en ze overdrijven niet in de boekjes over het rijgedrag.

Via schitterende vergezichten en door prachtige hoogte verschillen passeerden we op een gegeven moment Pisa, waar we verderop in de vakantie nog terecht zouden komen en wisten we: binnen 60 kilometer zijn we op onze bestemming.

Tegen 15 uur draaiden we de camping LeCapanne in Bibbona op, om na een moeizame incheckprocedure onze tent op te zoeken. We zijn in Italixeb!

Na ons gexefnstalleerd te hebben, deden we wat boodschappen, aten we en was het tijd voor de WK-finale Spanje-Nederland. De camping was hierop voorbereid met overal schermen en vooral veel Oranje sfeer.

Ondertussen deed ik al een eerste verkenning in de regio, ik moest en ik zou de Middelandse Zee zien!

Klik hier voor alle foto's van Zwolle naar Mulhouse

Klik hier voor alle foto's van Mulhouse naar Bibbona. 

Oh ja, negeer de mopperige toon hier en daar; ik heb een prachtige vakantie gehad!

Tegen (mogelijke) klanten zeg ik het ook altijd: je website moet je eigenlijk jaarlijks vernieuwen en in ieder geval iedere twee jaar. Doe je dat niet dan is deze als snel verouderd, door de ‘looks’, de inhoud of de gebruikte technieken.

In de afgelopen weken die wijsheid ook maar weer eens op de eigen Gula website toegepast. Verfrissen/opknappen is altijd goed, maar inhoudelijk mocht het ook wel weer, want in het laatste half jaar is Gula qua activiteiten ook de internetmarketing fors gaan uitbreiden.

Kort samengevat: hoe haal je als ondernemer het maximale uit je internetactiviteiten.

Onze "hoofd" activiteiten zijn webdesign, webshops, webapplicaties, internetmarketing en advies.

Bekijk onze nieuwe site www.gula.nl eens en vergeet ook zeker de portfolio pagina niet.

Eigenlijk hebben we er vorig jaar voorafgaand aan onze reis naar de Dordogne al serieus naar gekeken: een dakkoffer.
Destijds was het wel wenselijk, maar niet absoluut noodzakelijk omdat de oudste op het laatste moment besloot niet mee te gaan. Met wat ‘proppen’ en goed inpakken bleek dat we ook zonder konden.Dit jaar gaat oudste tot ieders vreugde wxe9l mee en was de noodzaak voor een dakkoffer opeens groot.

Nu was vorig jaar al gebleken dat een dakkoffer niet het grootste probleem is, dat zijn de dakdragers. Wij hebben een Nissan QashQai en daar zijn tweedehands bar weinig dakdragers voor te vinden, de auto is daarvoor nog niet lang genoeg op de markt. Nieuw aanschaffen is natuurlijk altijd een optie, maar nogal prijzig. Lang zoeken op marktplaats leverde een officixeble Nissan set dakdragers op. De verkopende partij had engelengeduld voordat wij in staat waren ze op te halen, maar afgelopen donderdag nam ik ze na een korte demonstratie mee uit Nieuwegein.

Volgend punt is dan een koffer. Die kun je te kust en te keur vinden op marktplaats. Gisteren was ik al ver met een verkopende partij, maar dit werd steeds vager tot ik op een punt kwam dat ik het echt niet meer vertrouwde. Inmiddels had ik geleerd dat je met die koffers erg verdacht moet zijn op scheurtjes, verborgen gaatjes, enz.
Ik besloot toch maar naar de lokale Automat te gaan en daar werd ik zeer klantvriendelijk voorgelicht en ging ik huiswaarts met een Thule Jetbag 200. Een dakkoffer waar 450 liter bagage in kan.
Nog even gemonteerd en een testrit gemaakt; allemaal prima in orde. Wel schrok ik van de grootte van die koffer. Voor het monteren had ik zelfs een huishoudtrapje nodig! Nu nog een plek op zolder vrijmaken voor de opslag.

Blij word ik van de gedachte dat we nu langzamerhand echt klaar voor de vakantie raken. Het bagageprobleem hebben we nu opgelost. Het kost een paar stuivers, maar je hebt nu wel volop ruimte en dat is ook wat waard.

Over precies 6 weken vertrekken we al om via een tussenstop in een formule 1 hotel in Kingersheim in Frankrijk (de offers die een mens brengt….) in Toscane uit te komen.

Gisteren was de dag dat we besloten dat we voor het eerst met beide beagles zouden gaan varen. Vooraf waren we al heel benieuwd, omdat A: Boris (de oudste) vorig jaar al onrustig bleef op de boot en B: Caesar een ADHD gevalletje is, al op de wal, laat staan op een boot.

We hielden er dus al rekening mee dat zeker de jongste over boord zou springen/vallen. Dat dit na 200 meter varen al gebeurde hadden we dan weer niet bedacht, hahaha!

Gelukkig bleef het bij die ene keer.

De kosten gaan voor de baten uit, is een waarheid als een koe. De vraag is natuurlijk hoeveel kosten je voor die baten moet uit laten gaan en vervolgens of die baten dan wel genoeg zijn.

Met dit in het achterhoofd ben ik altijd heel voorzichtig geweest met het adverteren voor mijn bedrijf en mijn websites. Hier en daar wat kleding sponsoren van diverse hardlopers deed ik dan wel, maar echt adverteren niet, voor je het weet gaat het geld ‘verbranden’ dan wel heel snel.

Enige tijd geleden werd ik door vriend en collega-ondernemer Erik Driessen van Heyrik Media getipt dat adverteren op weblog Zwolle zeer betaalbaar was.

Na wat wikken en wegen, waarbij de vraag vooral was met welke website ik zou adverteren staat er sinds vandaag een maand lang een advertentie hier in de rechterkolom.

Ik heb gekozen voor www.tuinbestellen.nl,mijn website voor tuin- en terrasartikelen; meubels, bbq, verlichting zwembaden, heaters en veel meer.

Ik ben heel benieuwd naar de respons.

Kijk zelf ook eens op www.tuinbestellen.nl Dit weekend wordt het aanbod ook nog uitgebreid met sauna’s, whirlpools, blokhutten en veel meer verlichting.

Vandaag is het al weer precies vier jaar geleden dat ik onderstaand blog schreef. Mijn allereerste ontmoeting met Mirjam en ik was op slag verliefd. De rest is geschiedenis die we nog altijd schrijven want we hebben het druk maar vooral goed met elkaar.

Vanavond staan we stil bij alle oorlogsslachtoffers, maar we zullen ook zeker stilstaan bij 4 mei 2006, het begin van een prachtig sprookje!

Het is al een tijdje modderen met de gezondheid. Zo begonnen mijn oren een paar jaar geleden op te spelen, als in dover worden, jeuk. Dit bleek en blijkt chronische oorontsteking te zijn waarvoor ik me sindsdien om de dag voor moet blijven druppelen. De discipline om die regelmaat vol te houden ontbreekt, zodat ik steeds weer last krijgt.

Sinds ik een 2,5 jaar geleden ben gestopt met roken, wilde ik me ook overall fitter gaan voelen en besloot net als vrouw- en vriendenlief te beginnen met hardlopen. Dit bleek helemaal mijn ding, verslaafd aan het lopen. Het ging nooit echt soepel, maar vorig jaar liep ik al wel de 4 mijl en sindsdien enkele loopjes in de regio.

Sinds oktober begonnen mijn nek en rug steeds pijnlijker te worden waardoor ik het hardlopen maar even gelaten heb. Ook de hervonden liefde van het squashen met een leuk vriendenclubje moest ik steeds meer laten schieten.

De nek- en rugklachten bleken er al jaren te zitten, ik negeerde ze steeds onder het motto van niet aanstellen. Het feit dat ik alleen maar achter de computer zit te werken hielp natuurlijk ook niet.
Eind januari werden de pijnen zo hels dat ik letterlijk niet meer kon slapen van de pijn. Toch maar tijd om er wat aan te doen. Uiteindelijk belandde ik bij de fysio die mij met behulp van oefeningen en manuele therapie onderhanden nam.
De nekklachten waren na een week of 5 al over en ook gaat het langzamerhand met de rug goed. Ondertussen diende zich ook de volgende klacht aan: hielspoor.

Hielspoor zorgt er voor dat je amper nog normaal kunt staan of lopen omdat het heel pijnlijk is. Daarvoor wordt ik nu doorverwezen naar de podoloog.
Een vicieuze cirkel noemde mijn huisarts mijn situatie. Door de klachten sport ik niet meer en neemt mijn gewicht toe en door het toenemende gewicht nemen de klachten toe. Dat ik te zwaar ben was me zelf niet ontgaan, maar de echte wil om er wat aan te doen ontbrak.

Met de huisarts maar afgesproken om toch voorzichtig het hardlopen weer op te pakken. En daarnaast hoog tijd dus om eens serieus wat kilo’s kwijt te raken.

Al jarenlang dacht ik er over om er eentje in te huren en altijd kwam het er niet van, een poetsvrouw.
Een paar dingen die me tegenhielden: moet iemand anders mijn en onze troep schoonmaken? Een ‘vreemde’ in ons huis? Kost geld?

Inmiddels is de knop om. Voor de duidelijkheid: het overgrote deel van de schoonmaakwerkzaamheden hier in huis werd door Mirjam gedaan.
Maar bedenkingen of niet, zo kan het niet langer. Daar waar Mirjam een fulltime baan heeft en in de avonduren bezig is met haar master-studie en ikzelf ook een drukke baan heb en daarnaast in diezelfde avond- en weekenduren met mijn bedrijf www.gula.nl bezig ben is er gewoonweg geen tijd om grondig te poetsen.

Het meest noodzakelijke hielden we met wat kunst en vliegwerk wel bij, maar er bleef te veel liggen en bovendien gaat dat ook steeds meer als een donkere wolk in je hoofd hangen en leidt het af van andere dingen als studie en werken.

Eerst bij vrienden gexefnformeerd of hun poetsvrouw beviel en of deze tijd over heeft voor een extra adres. Dat laatste bleek niet het geval. Als tip kreeg ik: plaats een advertentie op marktplaats.
Welnu, dat hebben we geweten een stroom aan reacties volgde. De eerste al binnen 10 minuten. Die eerste dame hebben we vervolgens de volgende avond op bezoek gehad voor een kennismaking en met haar gaan we in zee.
Donderdag begint ze al.

Ik ben heel benieuwd hoe het (vooral) mij bevalt. Ik word nu nogal bevangen door schuldgevoel als ik aan het werk ben en Mirjam aan het poetsen is. En kriegelig van het geluid van een stofzuiger. Nu valt daar gedurende 3 uur per week niet aan te ontkomen vrees ik, omdat ik dan meestal thuis werk.